Naar de navigatie Spoel door naar de hoofdboodschap
Beeldhouwwerk Quantum Cloud IV van Antony Gormley is een vertaling van de ruimte die we ervaren wanneer we onze ogen sluiten.

Antony Gormley
Quantum Cloud IV, 1999

Is het lichaam van ‘de ander’ de ultieme horizon van onszelf?

Beluister dit artikel

Het menselijke lichaam blijft ons fascineren. Vertrouwd en ongrijpbaar tegelijkertijd: de vorm ervan is in de kunstgeschiedenis het meest uitgebeelde en hoogstwaarschijnlijk het oudste symbool.

Voor Antony Gormley vervult het lichaam, zijn lichaam, zowel de rol van drijfveer als werktuig. Als beeldhouwer is hij geïnteresseerd in het creëren van ruimte. In het bijzonder de ruimte die we ervaren wanneer we onze ogen sluiten: een donkere leegte zonder dimensies, zonder begin en zonder einde. Van deze innerlijke plaats werd de kunstenaar zich bewust tijdens de vele middagdutjes die hij als kind in een broeierige kamer moest spenderen. Het idee heeft hem sindsdien niet meer losgelaten en werd op die manier onderwerp van zijn hele oeuvre.

Elk werk van Gormley gaat over menselijke, subjectieve aanwezigheid. Hiervan tasten zijn beelden de grenzen af. Waar houden we op te bestaan? Bij onze huid of de architectuur die ons omgeeft? Wat met persoonlijke ruimte? Of toch bij ‘de ander’? Oog in oog met Gormleys sculpturen vinden we onszelf in ieder geval terug als observator en geobserveerde tegelijk.